Τη χρονιά του 1939 τα σφουγγαράδικα δεν έφυγαν για την Μπαρμπαριά λόγω του πολέμου. Λίγα που ξεκίνησαν, πήγαν γύρω από τα ελληνικά νησιά. Την εποχή αυτή έχει έλθει στην Ύδρα από τα μακρινά του ταξίδια, ο τότε Πλοίαρχος του Ε.Ν. Λουκάς Κοτρώνης. Αγόρασε την μπρατσέρα του Μιχάλη Σαραντόπουλου, που ήταν η μεγαλύτερη και ωραιότερη τότε από όλες τις άλλες, την επάνδρωσε και πήγε στον Βόλο στου Αξελού και της έβαλε μηχανή, αρκετά μεγάλη για την εποχή.
Η «Μαγαζάρα», έτσι ονόμαζαν την μπρατσέρα λόγω του εκτοπίσματός της, ήλθε στην Ύδρα έτοιμη να ξεκινήσει για εμπορικά πλέον ταξίδια. Όλοι την καμάρωναν, γοργόφτερη και καλομπογιατισμένη. Όμως ήλθε ο πόλεμος κι έμενε για κάμποσο άπρακτη. Όταν στις 6 τ' Απρίλη του 1941 οι Γερμανοί μας κηρύσσουν τον πόλεμο, η «Μαγαζάρα» είναι έτοιμη να ξεκινήσει το παρθενικό της ταξίδι.
Το πλήρωμα είναι έτοιμο και αρκετοί ναυτικοί μακάριζαν την τύχη τους. Πλοίαρχος ο μπαρμπα-Λάζαρος ο Καραντώνης, θείος της γυναίκας του Λουκά Κοτρώνη (κόρης Σταύρου Γούναρη), λοστρόμος ο Γιώργης Γούναρης και μάγειρας ο Μήτσος Γούναρης και οι δυο επίσης θείοι.
Ο μπαρμπα-Λάζαρος κάπου εγκατέλειψε και πήρε τη θέση του ο Γεώργιος Καραγιάννης (Τσεσμελής), που είχε το σπίτι του κάτω από την εκκλησία των τριών ιεραρχών. Μηχανικός ήταν ένα δεκαοχτάχρονο παλικαρόπουλο, ο Βασίλης Μαγκρίδης, ναύτης ο Δημήτρης Γ. Μερτζάνης, πατέρας της κ. Ντίνας Ε. Λεμπέση, η οποία δεν τον γνώρισε καθόλου, και ναυτόπουλο ένα δεκατριάχρονο βλαστάρι ο Ανδρέας Ι. Χριστοδούλου, τέταρτος στη σειρά από τα οκτώ παιδιά της κατάκοπης, τότε και πάντα, γλυκιάς μάνας μας. (σ.σ.αδελφός του Χρήστου Χριστοδούλου).
Εξαντλημένος ο Ελληνικός Στρατός μετά από ένα νικηφόρο πόλεμο 160 ημερών, γονατίζει κάτω από τη γιγάντια πολεμική μηχανή των Γερμανών, που καταλαμβάνουν την χώρα μέσα στον Απρίλη. Έμενε όμως ακόμη απόρθητη η λεβεντογεννήτρα Κρήτη. Βομβάρδιζαν καθημερινά οι Γερμανοί αλλά οι Κρητικοί έσφιγγαν στα δόντια τους τις χατζάρες.
Οι Γερμανοί ετοιμάζουν απόβαση από θαλάσσης και αέρος για να ξεμπερδέψουν και με την Κρήτη. Επιτάσσουν όλα τα σκάφη που βρίσκονται στο λιμάνι του Πειραιά, τα φορτώνουν στρατό και εφόδια και το απόγευμα της 21ης Μαΐου, ημέρα των Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης, ξεκινάνε τη μεγάλη μάχη.
Η «Μαγαζάρα» με όσους προαναφέραμε, βρίσκεται και αυτή στο θλιβερό «κομβόι». Τα εγγλέζικα πολεμικά καιροφυλακτούν και έξω από την Παραπόλα πέφτουν πάνω στην ξύλινη νηοπομπή.
Ούτε ένας δεν εγλίτωσε εκείνο το βράδυ του ζόφου και του θανάτου. Έτσι μέσα σ’ αυτό το ολοκαύτωμα έχασαν τη ζωή τους κατά μαρτυρικό τρόπο οι πρώτοι Υδραίοι, θύματα των Γερμανών. Ας είναι αιωνία τους η μνήμη!
Από το βιβλίο του Χρήστου Ι. Χριστοδούλου, Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ σελ.17, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε ηλεκτρονικά εδώ
