Ο συμπολίτης μας εικαστικός Αλέξης Βερούκας, στην παρακάτω επιστολή του, περιγράφει την προσωπική του προσπάθεια για την ανάπλαση και τη φροντίδα των δύο κήπων της Ύδρας, αλλά και την εικόνα που αντίκρισε κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο νησί.

Εμείς θα σημειώσουμε ότι η δημιουργία ενός όμορφου δημόσιου χώρου απαιτεί όραμα, κόπο και χρήματα.

Κάτι το οποίο έγινε με μεγάλη αγάπη και συνεχές ενδιαφέρον από τον κ. Βερούκα.

Η διατήρησή του, όμως, απαιτεί κάτι εξίσου σημαντικό. Σεβασμό και στοιχειώδη φροντίδα.

Η εγκατάλειψη δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη. Έρχεται όταν η αδιαφορία γίνεται συνήθεια. Και αυτό είναι ένα μήνυμα που πρέπει να προβληματίσει όλους μας.

Αγαπητή κυρία Χριστοδούλου, αγαπητοί αναγνώστες,

Τα φυτά και τα δέντρα είναι ζωντανοί οργανισμοί. Όταν αφήνουνε ένα φυτό να ξεραθεί εν γνώση μας είναι σαν να εγκαταλείπουμε έναν άνθρωπο που η ζωή του κινδυνεύει.

Έτσι λοιπόν δείκτης πολιτισμού ενός τόπου και και των κατοίκων του είναι όπως η αγάπη για το πράσινο και την αρχιτεκτονική και περιβαλλοντική του κληρονομιά και η διαχείρηση των μνημείων στους δημόσιους χώρους.

Πριν επτάμισι χρόνια, με ενθουσιασμό αποδέχτηκα την έκκληση του Δημάρχου μας κ. Κουκουδάκη να φροντίσω την ανάπλαση και τον καλλωπισμό τον δυο κεντρικών πάρκων της πόλης μας.

Τα «περιβολάκια» και το παρκάκι «των πρωθυπουργών». Τα κίνητρα για μένα ήταν πολλά και μερικά αρκετά προσωπικά.

Είχα την ευκαιρία να κάνω κάτι ουσιαστικό για το νησί μου και τους συνδημότες μου, να υποστηρίξω το καμάρι της μητέρας μου στην απογευματινή της βόλτα και να φροντίσω την παρέα των 5 μεγάλων ζωγράφων της Ύδρας που δημιούργησε ο Πραξιτέλης Τζανουλίνος και είχε προστεθεί κοντά στον ήρωα ναύαρχο Βότση με πρωτοβουλία του δημάρχου κ. Κοτρώνη και με έξοδα του κ. Eberhart.

Φέραμε δεκάδες φορές με τον Λεριό κήπους με δέντρα, αρωματικά της ελληνικής γης ανθοκομικά και καλλωπιστικά, αρκετές χιλιάδες ρίζες από ένα από τα μεγαλύτερα φυτώρια της Αργολίδας. Εκτός από τόνους κηπευτικό χώμα που χρειάστηκε, συμπληρώσαμε όπου ήταν αναγκαίο το πέτρινο μονοπάτι και στα δυο πάρκα. Σχεδιάσαμε και προμηθευτήκαμε από την καλύτερη εταιρία φωτιστικά που θα ήταν σε αρμονία με την αρχιτεκτονική του νησιού μας, αντίστοιχα με τους περισσότερους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία της Ιταλίας.

Εγκαταστήσαμε μηχανισμούς και δίκτυο εκατοντάδων μέτρων αυτόματου ποτίσματος για την ορθή εξοικονόμηση του νερού στο πότισμά τους. Ο κόπος, ο χρόνος και τα έξοδα αμέτρητα. Φροντίσαμε την επιβίωσή τους εξασφαλίζοντας την εβδομαδιαία επιμέλεια γεωπόνου. Περίμενα μια συνδρομή από την δημαρχία στον τομέα της καθαριότητας και της βασικής συντήρησης αλλά δεν ήρθε ποτέ. Έτσι ακούραστα με δικούς μας φροντιστές προσπαθήσαμε όσο γινόταν να διατηρήσουμε την ανάπτυξη και την επιβίωση αυτών των δυο πράσινων μικρών οάσεων.

Όμως η ικανοποίηση και η χαρά από το αποτέλεσμα ήταν επίσης αμέτρητη. Τα «περιβολάκια» από σημείο προς αποφυγή στην διαδρομή των διερχόμενων (αιτία ήταν η εγκατάλειψη και η δυσοσμία από την σώρευση των ακαθαρσιών των ζώων), έγινε ένας ευχάριστος περίπατος σε σημείο που με μεγάλη ικανοποίηση έβλεπα επισκέπτες να συναντιούνται στο σκιερό καταφύγιο και να φωτογραφίζονται πλέον μέσα στον κήπο με τα αγάλματα.

Για επτά χρόνια, ακόμα και από απόσταση, μάθαινα και επιβεβαίωνα με τους βοηθούς μου το καλώς έχειν για τα πάρκα μας. Πολλές φορές αντιμετωπίζαμε σιωπηλά διάφορες μικροκαταστροφές και δολιοφθορές για γνωστούς ή αγνώστους λόγους και τις αποκαθιστούσαμε ακούραστα άμεσα.

Την τελευταία χρονιά πέρασα το μεγαλύτερο διάστημα νοσηλευόμενος για προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζω και ήταν πιο πλημμελής η φροντίδα μου στα παρκάκια. Δυστυχώς πριν ένα μήνα σε μια πολύ σύντομη επίσκεψη στο νησί μας ήρθα αντιμέτωπος με ένα εντελώς αποκαρδιωτικό και σοκαριστικό θέαμα για μένα. Αποξήρανση, ακαθαρσίες παντού, απόλυτη εγκατάλειψη ξανά, η παροχή νερού σε διακοπή, το δίκτυο ποτίσματος και οι μηχανισμοί κατεστραμμένοι με βία. Δεν ήταν πια «μικρό βανδαλισμοί».

Ήταν η εικόνα της ανίκητης αδιαφορίας και της περιφρόνησης της δημοτικής αρχής για αυτό το «φιλόδοξο» όπως αποδείχθηκε για τα μέτρα της εγχείρημά μας. Επειδή είμαι βέβαιος ότι κανένας συνδημότης μας δεν θα είναι ευχαριστημένος με αυτήν την απαξίωση αλλά και με το παράλογο που ζήσαμε εφόσον η ίδια δημοτική αρχή μας είχε ζητήσει την ανάπλαση αυτών των χώρων, σας αφήνω να δείτε τις εικόνες των καλών ημερών και της απελπιστικής σημερινής κατάστασης.

Εμένα δυστυχώς με ξεπερνά από κάθε άποψη η αποκατάσταση αυτής της ζημιάς. Είναι πέρα από τις ατομικές μου δυνατότητες αυτήν τη φορά. Κρίμα…