Αναπληρώτριας Διευθύντριας Α΄ Παθ. Κλινικής Θριασίου Νοσοκομείου
& Επιστημονικής Συνεργάτη Εθ. Κέντρου Άμεσης Βοήθειας (ΕΚΑΒ)
Η πάλη των γενεών
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου που αφορούν τις σχέσεις των ανθρώπων της ώριμης ηλικίας με τους νεότερούς τους, που αφορούν δηλαδή εμάς σε σχέση με τα παιδιά μας.
Η ίδια η βιολογική διαφορά των δύο οργανισμών, του παλιού και του νέου, μας οδηγεί σε διαφορετική θεώρηση του κόσμου και σε ανταγωνιστική στάση μέσα στη ζωή. Ο νέος κινείται προς τα εμπρός, ο μεγαλύτερος όταν δεν γυρίζει πίσω προσπαθεί να συγκρατήσει το παρόν, αυτό που του εξασφαλίζει την ύπαρξή του, να συντηρήσει όσα κατόρθωσε να αποκτήσει. Η συντηρητική στάση είναι αυτονόητη για τον άνθρωπο μιας κάποιας ηλικίας, αφού αποτελεί συνάρτηση της συντήρησης της ίδιας του της ύπαρξης που με τα χρόνια έχει εξαντλήσει πολλές από τις πιο ζωτικές δυνάμεις του, και οδεύει προς την αναπόφευκτη φθορά.
Και ενώ ο ώριμος άνθρωπος κινείται προς τα περασμένα, ο νέος ατενίζει μπροστά το μέλλον και πιστεύει πως μπορεί και πρέπει να το κάνει καλύτερο από το παρόν. Δυστυχώς όμως επί του παρόντος, οι νέοι συνθλίβονται μέσα στην οικονομική δυσπραγία, την ανεργία, την απαιτητική οικογένεια και κοινωνία που ολοένα απαιτούν αλλά δεν ακούν και δε νιώθουν.
Εγώ απλά ζητώ συγνώμη από τα παιδιά που βρέθηκαν σ' αυτόν τον άθλια ανταγωνιστικό, αφόρητα ανορθολογικό, θλιβερά υποκριτικό κόσμο μας.
Είμαστε λοιπόν μια κοινωνία παρακμής στα πρόθυρα, της αυτοκαταστροφής της; Όχι βέβαια! Ως μέλος της κοινωνίας, που συναναστρέφεται τους νέους μας πιστεύω, με αποδείξεις, ότι έχουμε ένα εξαιρετικό υλικό με απόθεμα δύναμης για δημιουργία, που απλά η κακή οργάνωση της πολιτείας δεν το ενθαρρύνει να δείξει τον καλό του εαυτό.
Δεν είναι εύκολο να ολοκληρωθεί ένα τέτοιο θέμα μέσα στον περιορισμένο χώρο αυτής της στήλης. Όμως τις ημέρες αυτές που εμείς οι «ώριμοι» συζητούμε για το μέλλον αυτού του τόπου, ας μην ξεχνούμε πως δίπλα μας υπάρχουν οι νέοι, που μας αντικρίζουν με κριτικό μάτι και πολλή δυσπιστία, αυτοί που νοιάζονται για το μέλλον τους που σημαίνει το μέλλον αυτού του τόπου και αδιαφορούν για το δικό μας παρελθόν, τα χαμένα όνειρά μας ή τις ανεκπλήρωτες ελπίδες μας.
Και αν κάτι απομένει μέσα μας από τη νεανική μας πίστη και τιμιότητα, θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε πως το μόνο που δεν έχουμε δικαίωμα να επιχειρούμε πια, είναι να ξεγελάσουμε τα παιδιά μας. Γιατί και αυτά θα γελάσουν τότε μαζί μας, αν δεν κλάψουν. Εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες, νέους και μεγαλύτερους, ωριμότερους και μικρότερους, καλές γιορτές, υγεία, δημιουργία και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.
