Της Μαρίας Καραμήτσου
Φοιτήτριας τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής
και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ως πολίτης της Υδραϊκής κοινωνίας και με αφορμή την παρακολούθηση τοπικών χορευτικών εκδηλώσεων, ένιωσα την ανάγκη να εκφράσω την άποψή μου πάνω στο θέμα της χορευτικής μας παράδοσης.
Σύμφωνα με πολλές μελέτες ως «παράδοση» ορίζεται η πολιτιστική μας κληρονομιά που συνδέεται άμεσα με το παρελθόν καθώς και τα στοιχεία εκείνα του πολιτισμού μας, τα οποία υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες και μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Με βάση λοιπόν, τον ορισμό αυτό ως πολίτες οφείλουμε να διατηρήσουμε και να προστατεύσουμε τα στοιχεία του παρελθόντος. Είναι βέβαιο πως λόγω κοινωνικοοικονομικών και τεχνολογικών εξελίξεων τα στοιχεία αυτά δεν παραμένουν σταθερά αλλά ανανεώνονται συνεχώς. Ένας τρόπος αναπαράστασης και αναβίωσης των μουσικοχορευτικών εθίμων του τόπου μας εκφράζεται μέσα από την έννοια του φολκλορισμού. Είναι μια αξιοσημείωτη προσπάθεια της σύγχρονης κοινωνίας να επαναφέρει στοιχεία και φαινόμενα του πολιτισμού της αγροτικής κυρίως κοινωνίας και να τα διατηρεί ως μουσειακό είδος που θα συμβάλλουν στην εθνογνωσία και τη λαογνωσία.
Εκείνο το οποίο με κάνει να φέρω ένσταση, είναι όταν χρησιμοποιείται λάθος και παρερμηνεύεται ο φολκλορισμός, με αποτέλεσμα να εγκυμονεί κινδύνους, όπως η αλλοίωση και η νόθευση των παραδοσιακών στοιχείων, των αναβιωμένων εθίμων αλλά και της μουσικοχορευτικής μας παράδοσης.
Ως φοιτήτρια στο τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του πανεπιστημίου Αθηνών και με ειδίκευση στον Ελληνικό Παραδοσιακό Χορό, διδάχτηκα με πολύ αγάπη και σθένος από τους καθηγητές μου να φυλάσσω και να προστατεύω τα ήθη και τα έθιμα της ελληνικής παραδοσιακής κοινωνίας και να περιορίζω στο βαθμό που μου επιτρέπεται την αλλοίωση και τη νόθευσή τους. Και πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό; Με τη μαρτυρία και τη συμβουλή γηραιότερων ανθρώπων. Πρέπει όλοι νομίζω, να γνωρίζουμε να ξεχωρίζουμε τον ντόπιο παραδοσιακό χορό από τον εκμοντερνισμένο και χορογραφημένο χορό.
Το εύχομαι και το ελπίζω!